Anique Weve en Daan den Houter. Allebei kunstenaar, en al jaren samen, maar ze hebben nog nooit samengewerkt. Nu bij HET PLAFOND doen ze dat voor het eerst.
Twee kunstenaars, met ieder een eigen artistieke approach – hoe komen die met z’n tweeën tot één overtuigend project, dat méér is dan de som der delen?
Daan den Houter, die in zijn hele oeuvre consequent maar kwikzilverig steeds álle aspecten van bestaande artistieke conventies ter discussie stelt, hangt een schilderij uit ijsverf aan het plafond. Die verf smelt langzaam, en druppelt op een portretfoto door Anique Weve, recht daaronder; waar zij al vaker portretten maakte met onherkenbare gezichten, verdwijnt dít portret geleidelijk aan onder die ijsverf, die langzaam en grillig opdroogt. Zo ontstaat op die foto een heel nieuwe compositie.
Twee langzaam verdwijnende beelden, met als resultaat een nieuw beeld. De kunstenaars staan erbij en kijken ernaar. Dat alles duurt even: Time Is On Our Side.

HET PLAFOND nodigt u uit om te komen meekijken. De eerste keer kan dat tijdens de opening op woensdagavond 21 juni 2017, vanaf 20 uur: de langste dag van het jaar. Daarna herhaalt het hele proces zich – steeds met verse begin-beelden, en dus ook steeds een nieuw eindbeeld – op zondag 2 juli vanaf 16 uur en op woensdag 12 juli vanaf 20 uur (finissage). U bent iedere keer van harte welkom!

Anique Weve

Anique Weve (1980; IJsselstein) studeerde aan St. Joost in Breda en aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Ze is multimediaal kunstenaar. Ze organiseert performances en interactieve projecten, vaak als reactie op zaken die ze opmerkt in het samenleven van mensen om haar heen; die projecten kunnen allerlei vorm aannemen, variërend van fysieke ruimtelijke ingrepen tot kleine acties – zowel door haarzelf alleen als ook met groepen mensen. Op haar website vind je daar dan documenterende foto’s van terug.

Daarnaast hanteert ze de camera ook als autonoom medium – om er portretten mee te maken: soms van mensen uit haar eigen omgeving, soms ook zelfportretten. Daarbij is ze niet een conventionele portretfotograaf. Ze benadert portretfoto’s als autonoom kunstenaar.

Een rode … Lees Meer

michiel-banner

Hoe groot is HET PLAFOND eigenlijk? Wat máákt die ruimte?
Michiel Jansen tast de ruimte af. Het plafond zelf natuurlijk, en de ruimte daar vlak onder, boven je hoofd; het grote venster aan de Gedempte Zalmhaven, en het kleinere raam naar de straat opzij; de voordeur en het trapje rechts achterin en alle andere elementen, die samen de ruimte maken. De maten daarin zijn uitgangspunt – en hun verhouding tot de maat van mensen, van Jansen als maker zélf. Op basis daarvan bouwt Jansen vier elementen. Structuren uit dunne stroken – vaak 7 rijen – blank populierentriplex die in de ruimte komen te hangen, zich daarin vastgrijpen. De maten en de vormen ervan zijn resultaat van zorgvuldig meten en van kijken – intuïtie; en van de eigenschappen van het materiaal en van de ruimte zelf.
Jansen streeft ernaar, dat ze in hun onderlinge positie tenslotte vanuit het kijkpunt van de toeschouwers buiten op straat een overtuigend geheel gaan vormen. Zódanig, dat die 4 elements meer worden dan losse driedimensionale structuren in de ruimte, maar één ruimtelijke installatie. Kijk zélf!

img_7707

Michiel Jansen: Leipzig 2016 / Oranienbaum 2015

balustrade_600
Balustrade. Leipzig, 2016

Afgelopen zomer realiseerde Michiel Jansen in een verlaten fabrieksgebouw in Leipzig het werk Balustrade. In een grote lange, maar totaal onttakelde verdieping – troep op de vloer, alle ramen aan scherven, vrij spel voor wind en regen – slingerde zich een zwarte lijn in sierlijke S-curven door de ruimte. Het leek een gigantische tekening in drie dimensies. Bij nader inzien bleek de lijn van hout, en het zwart afbladderende verf. Het was de leuning van een trappenhuis van zes verdiepingen, even verderop. Jansen was er, toen hij voor het eerst die trappen beklom, meteen door gefascineerd: zo’n trappenhuis is één ruimte, maar die kun je nooit in zijn geheel overzien. Enkel die leuning is het verbindend element. Jansen heeft haar voorzichtig, deel voor deel, losgeschroefd van de ijzeren balusters, en haar los van die context in een nieuwe omgeving opgehangen. De leuning was 4.5 meter hoog, en de zaal 3.5 meter – dus kwam die leuning-lijn scheef daarin, tussen … Lees Meer

andre-banner
New York artists – namen verbeeld: een polyperspectivisch reisverslag

De presentatie van André Smits bij Het Plafond was onderdeel van route Centrum 1 van de Language & Art Gallery Tour (7 t/m 13 juni 2015) ttv Poetry International 2015

Van 2 april t/m 2 juni 2015 verbleef kunstenaar André Smits in New York. Vertrokken met slechts twee afspraken op zak, heeft hij daar uiteindelijk bijna 130 kunstenaars bezocht, en ze in hun ateliers gefotografeerd.
André Smits maakt voor het plafond van Het Plafond een grote schildering. Hij noemt het een “polyperspectivisch reisverslag” van zijn rondzwervingen door New York City. Te zien zijn de namen van de kunstenaars die hij ontmoette, en zijn routes door de Big Apple – uitgewerkt tot een stevig beeld in zwart en wit. Graffiti-achtig haast. Zelf spreekt hij over een Hometattoo. Een leesbare plafondschildering dus! Probeer Smits op zijn reis door New York te volgen!

img_9693

André Smits: artist in the world

Pas vijf dagen vóór zijn opening bij HET PLAFOND is André Smits terug in Rotterdam. Komen terugvliegen vanuit New York, waarheen hij twee maanden geleden vertrok. Pal voor die reis was hij hier, onder het plafond van HET PLAFOND. “Leuk om hier een project te doen! Nee, wat het gaat worden, weet ik nog niet. Een verslag van m’n reis waarschijnlijk. We’ll keep in touch!”
En wég was hij. Artist In The World – zó noemt André Smits zichzelf.
Hij is voortdurend onderweg, on the road. Híer in Nederland, thuis, is hij nauwelijks. Hij reist de hele wereld rond. Steeds op zoek naar andere kunstenaars en andere mensen uit het wereldwijde universum van de kunsten. Hij fotografeert hen op hun eigen werkplek. Hij fotografeert niet hun gezichten, maakt dus geen portretten in conventionele zin. Hij fotografeert hen altijd op de rug gezien, in hun atelier, hun galerie, hun museum.
Smits is daarmee begonnen in 2008. Hij woonde toen nog in Rotterdam, in een gastatelier bij Stichting Kunst & Complex aan de Keileweg. Stefan Gross, ook in Kunst & Complex, stond model – met zijn rug naar Smits’ camera. Op die foto zie je … Lees Meer

julien-banner

après un rêve ou avant le cauchemar

Julien Beaucourt (1985, Clèrmont-Ferrand/FR) is een schilder. Een ras-schilder.
Meteen toen we voor het eerst spraken over zijn project bij HET PLAFOND stond voor hem vast: “Ik wil het héle plafond beschilderen!” Ga d’r maar aan staan: bijna 25 m2!
Beaucourt-de-schilder was ons opgevallen bij een tentoonstelling, najaar 2014, bij Galerie Hommes in Rotterdam-Charlois. Daar toonde hij grote schilderingen van bloemen, in forse streken neergezet. Niet van dat benauwde – en toch heel trefzeker!
Het werk deed denken aan de late waterlelies van Claude Monet: enorme oppervlakken, overdekt met enorme bloemen – van dichtbij niet meer dan vegen kleur, maar vanaf een afstand onmiskenbaar bonte ‘bloemen’, als het ware drijvend op de ondergrond, meer egaal van kleur.
Geknipt voor HET PLAFOND! Beaucourt zelf was ook meteen enthousiast voor het idee. Wat gebeurt er als je Beaucourt’s bloemen niet meer recht vóór je ziet, maar boven je hoofd?

Julien Beaucourt – kunstenaar

Julien Beaucourt (1985, Clèrmont-Ferrand/FR) studeerde aan de ‘École Supérieure d’Art de Clermont Communauté (ESACC); daar haalde hij in 2009 zijn Master of Art. Daarna reist hij de wereld rond, en werkt hij als assistent voor andere kunstenaars, onder andere voor Anselm Kiefer, en daarna een hele tijd voor Tatiana Trouvé in Parijs. Daar heeft hij ook een eigen atelier. In 2013 komt hij naar Rotterdam, als assistent van Wieki Somers. ’s Avonds schildert hij. Hier is hij kat in vreemd pakhuis: hij kent aanvankelijk niemand, niemand kent hem. Hij wordt opgevangen door de mensen van Stichting NAC: Nieuwe Ateliers Charlois. Via hen krijgt hij een jaren ‘50 appartement om te wonen en werken.
Vóór Beaucourt hierheen kwam, heeft hij alle werk uit zijn Parijse atelier vernietigd: hier wil hij een schone lei. Hoewel hij nog regelmatig in Parijs werkt voor collega-kunstenaars, is hij hier in Rotterdam geconcentreerd bezig met zijn ‘zelf’ als kunstenaar. Mooi hoor, om zó intensief met andere, en zó grote kunstenaars samen te werken – van hen te leren. Nú is het tijd voor ‘zelf’. Beaucourt vertelt over de Schaduw in het gelijknamige sprookje van Andersen, die op een … Lees Meer